Başarılı Olmanın Önündeki En Büyük Engel: Zihnimiz
İnsan, kendini güçlü hissettiği bir alanda öne çıkmak ister. Daha iyi bir işe başvurur, bir sınava girer, mülakata hazırlanır. Fakat sonuç beklediği gibi gelmediğinde ilk yaptığı şey genellikle aynaya bakmak değil, bir “günah keçisi” aramaktır.
“İyi uyuyamamıştım.”
“Alerjim azdı.”
“Başım ağrıyordu.”
“Zaten ortam adil değildi.”
Bahaneler… Bahaneler… Bahaneler…
Oysa gerçek şu: Başarının önündeki en büyük engel çoğu zaman dış şartlar değil, zihinsel engellerdir. Kendi içimizde kurduğumuz savunma duvarlarıdır.
Gerçekten iyi bir sonuca ulaşmak isteyen kişi, imkânlarının sınırlı olup olmadığına değil, elindeki imkânı nasıl kullandığına odaklanır. Dikkatini dağıtan unsurları ayıklar. Hedefini berraklaştırır. Çünkü bilir ki disiplinli, özenli ve titiz bir çalışma; şansa bırakılmış bir çabadan çok daha güçlüdür.
Tıp okumak isteyen bir öğrenciyi düşünelim. Sayısal derslere yeterince zaman ayırmadan, konuların üzerine kararlılıkla gitmeden, dikkatini sürekli dağıtarak tıp fakültesini kazanması mümkün müdür? Elbette değildir. Tesadüfler başarı üretmez. Sistemli emek üretir.
Aynı durum hayatın diğer alanlarında da geçerlidir. Ev almak isteyen biri, gelirini plansız harcamalara yönlendirip bütçe disiplinini sağlayamazsa, sonunda evi alanlara hayranlıkla bakmakla yetinir. Hatta daha ileri gider; “Onun imkânı vardı”, “Benim sorumluluklarım çok”, “Şartlar eşit değil” diyerek kendi eksik planlamasının yükünü başkalarına taşır.
Bu noktada kıskançlık ve küçümseme devreye girer. Başaranı anlamak yerine onu küçültmek daha kolaydır. Çünkü bu, zihinsel konfor alanını korur. Kişi böylece kendi yetersiz eforuyla yüzleşmek zorunda kalmaz.
Oysa gerçek kıyas başkalarıyla değil, kişinin kendi potansiyeliyle yapılmalıdır. “Ben elimdeki imkânı ne kadar verimli kullandım?” sorusu sorulmadıkça, hiçbir mazeret kişiyi ileri taşımaz.
Başarı; yalnızca pozitif düşünmek değildir. Sadece “motivasyon” kelimeleriyle de gelmez. Olumlu düşünce, doğru eylemle desteklenmediğinde havada kalır. Hedefe giden yolda istikrarlı çaba, planlı çalışma ve zihinsel berraklık şarttır.
Unutmayalım:
İnsan çoğu zaman başarısız olduğu için bahane üretmez. Bahane ürettiği için başarısız olur.
Zihinsel engelleri kaldırmak cesaret ister. Kendini kandırmamak, mazeret üretmemek ve sorumluluk almak olgunluk ister. Fakat tam da bu noktada değişim başlar.
Başarı, dış dünyayı suçlamayı bıraktığımız gün bize yaklaşır.
Asıl mesele çoğu zaman imkânsızlık değil, konfor alanıdır.
İnsan alıştığı düzeni bozmak istemez. Erken kalkmak zordur. Plan yapmak yorucudur. Disiplin sıkıcıdır. Sorumluluk ağırdır. Bu yüzden zihnimiz bizi korumaya çalışır. Bize “Şimdi sırası değil”, “Daha iyi şartlar oluşsun”, “Biraz daha bekle” der.
Tembellik çoğu zaman açıkça itiraf edilmez. Onun yerine akıllıca kurgulanmış bahaneler devreye girer.
“Şu an psikolojim uygun değil.”
“Doğru zamanı bekliyorum.”
“Ben potansiyelimi biliyorum ama şartlar el vermiyor.”
Oysa gerçek şudur: Potansiyel, kullanılmadıkça anlamını yitirir.
Konfor alanı güvenlidir ama büyütmez. Aynı rutinler içinde dönüp duran kişi, ilerlemediğini fark etmemek için kendine hikâyeler anlatır. Çalışmadığı için değil, “fırsat verilmediği” için geri kaldığına inanır. Risk almadığı için değil, “şanssız” olduğu için ilerleyemediğini düşünür.
Gerçek değişim rahatsızlıkla başlar.
Erken kalkmakla.
Fazladan bir saat çalışmakla.
Telefonu kenara bırakmakla.
Kendini başkalarıyla değil, dününle kıyaslamakla.
Başarı çoğu zaman büyük fedakârlıklar değil, küçük ama sürekli disiplin ister.
Ve en önemlisi: Kişinin kendine karşı dürüst olmasını ister.
Uzm Sosyal Psikolog- Klinik Psikolog
Dr. Gülay GÜMÜŞ
News
